Psychoterapia par

Niektórzy teoretycy psychoterapii twierdzą, że psychoterapia par mieści się w ramach "terapii rodziny". Istnieje jednak bardzo wiele przesłanek, aby traktować tę ostatnią, jako dyscyplinę odrębną. Po pierwsze, podmiotami jej oddziaływań są zawsze dwie osoby, pozostające ze sobą w ścisłych relacjach, które pretendują do statusu relacji partnerskich. Kolejnym argumentem za nadaniem parom statusu innego niż rodzinie, są rozmaite zmienne środowiskowe, wpływające na funkcjonowanie partnerów.

Podstawową funkcją terapii par jest zmiana struktury relacji pomiędzy partnerami, która powiązana jest nierozerwalnie z zmianą funkcjonowania każdego z nich. Oddziaływanie psychoterapeuty ogranicza się w tym przypadku do wprowadzenia zmian tylko i wyłącznie w jednej relacji międzyludzkiej. W psychoterapii par na dalszy plan odsuwa się środowisko życia danego związku, czy też relacje z osobami nieobecnymi (na przykład, byłym partnerem, któregoś z uczestników związku).

Takie "izolacyjne" podejście sprawia, że psychoterapia par może być czasem zbliżona do psychoterapii indywidualnej. Terapeuta zajmuje się wówczas problemami tylko jednego związku. Z drugiej strony jednak, kiedy na spotkania terapeutyczne uczęszcza kilka par, może ona nosić znamiona psychoterapii grupowej, gdzie obecność większej ilości osób jest również elementem terapeutycznym. Grupa złożona z par ma jednak zupełnie inny status niż grupa złożona z osób indywidualnych. Od samego początku grupa taka ma bowiem już swoją strukturę. Podzielona jest na kilka, bądź kilkanaście podgrup, których struktura jest sztywna. W przypadku grupy złożonej z osób indywidualnych podgrupy mogą utworzyć się w trakcie procesu terapeutycznego.

Terapeuta w psychoterapii par przyjmuje rolę obserwatora i eksperta, ale także bardzo często angażuje zasób swych narzędzi, które stosuje interwencyjnie.

Psychoterapia par stosowana może być w przypadkach, gdy dwojgu ludziom zależy na związku, lecz wskutek różnych uwarunkowań osobowościowych wpływa on destrukcyjnie na ich życie. W przypadku wielu par, mechanizmy doprowadzające do patologii w związku są bardzo często nie uświadamiane. Rolą terapeuty jest ich jednoznaczne wskazanie oraz dostarczenie narzędzi i metod, które pomogą zlikwidować przyczyny patologii i wypracują u osób pozostających w związku odpowiednie umiejętności kooperacji.